Paradise

"Come on, stop shuffling, I always do it for you, do I ever complain?" said the middle aged averagely beautiful woman. She was trying different ways to stand, smile, look and not to look at the camera. The girl who was holding the cellphone was bored, upset and disturbed even by the topic itself. Mother insisted, "I'm waiting here Bethy. Stop whining and take my picture, I found a new background, it'll be lovely!" The woman made her best fake smile, for that second, even Lisbeth could have believed her. However it did not last long. Right after the girl pressed the button of the cellphone, the mother's smile faded. Her ordinary lifeless look covered all her face again and she hurried to grab the phone from her daughter's hands.

"Goddamn it! How many times have I told you to fit me in the frame Lisbeth?"
"Thought you would like to fit the landscape in as well, isn't it why we came here anyway?"
"Of course baby, but you got to remember that we are not focused on the landscape. It's just an object of the real subject. Do I need to remind you who is the subject too?" said the woman with an unnecessary tease.
The girl was pissed, "You told me that you want to spend time with me to talk and show me the things you like but we have been taking your photos instead. Why did we come here again mom? Am I the one you need or just the tool to use?" said Lisbeth jadedly.
Mother fixed her mess quickly and squeezed her arms "Lisbeth, why are you doing this darling? Since when you are so touchy? You know that I have a profile to resume upon the sight of my fans. I am not an ordinary person, you know that. You have a special mother which makes you a special daughter as well. Every rose has thorns, stop complaining and focus on the smell baby. Besides, that credit card did not fall from the sky anyway..."

Mother grinned priggishly, Lisbeth felt dizzy. Grabbed her purse from her bag and slided her credit card quickly. "Then take this back mom, so you can pay the photographer. If you pay enough, he may even chat with you when you're bored and I bet he will not even complain about the process of your profile picture discussion. Have fun with that, you don't need me anyway.."

The girl did not wait for the response and quickly ran away. She heard her mother's snappy yelling that followed her, "Wanna be a rebel? Be then. Like father like daughter. Get out of my sight!"

The girl turned the first taxi to get away and was ready to give the most of her remained money to the driver. "Drive away" said the girl, "drive to the coast."

When she got off the car, she found a cigarette from her bag and lit it with her shaking hands. Looked at the skyline and watched the waves for a while. "How miserably fucked up we all are" she said to herself when she released the smoke between her dry lips.

Her mother was an old actress who is forgotten years ago but she never accepted the fact that she is neither famous nor beautiful anymore. The fans that she loves to mention all the time were only the perverts who only dream of banging her. Even the thought of them while touching her mother was disguisting Lisbeth. She wanted to protect her mother from harm but the more she tried, the more she found herself as drowning into the mud.

It could have been better if her father did not  have taken the golden shot while he was drunk as always. She read the event on the newspapers. "EX-FAME DRUG ADDICT HAS FOUND DEAD AT A CHEAP HOTEL ROOM, ALONE AND NAKED." It was not the best title for an interview or something, yet this was the first time for a really long while that the papers gave him the front page. He must have been happy when he saw the page from the upstairs. Good or bad would not matter, an advert was an advert and years after his faded fame, he was the cover guy again...

Lisbeth barely remembered her father because he was always somewhere else. He was the least caring husband and father of all times but still the mother was better while he was somewhere alive out there. She was in love with him with her all cells and it would not matter if he loves him back or not since she had the legal ownership of him. She captured him at his most famous days with her growing filled belly, Lisbeth, and married him with the threat of ruining his acting career at his brightest days. He never loved her and she never truely had him but she was always proud to be the Mrs. Tim Hassington. She never believed that he died for real. He must have been hiding somewhere, like always. The papers were liars, they could write anything with enough amount of money. He would come back someday, when he needs the true love of his life, she would be there for him then, with her open arms. It would not matter that he is not that famous or handsome anymore, her fame would be enough for both of them. He would come back, he had to come back. They had the passion fruit anyway, as long as Lisbeth is alive, they would always be binded together. Till death do them part...

And death did them part, years ago. Many years ago to accept but mother got only crazier every single year. She did not believe that he died, she got old, lost her fame and spent almost entire of her money to stay beautiful and it did not work. All she had then was her precious daughter that would eventually bring her lost husband back but the only thing that Lisbeth did over the passing years was losing her faith upon her mother's sane.

While she was litting her fifth cigarette, she wanted to get away from everything, run away and hide somewhere, like father like daughter, blood never lets you be free.. She wanted to see Martyn, for one last time. She would give anything to see him again but she knew that it would not be again, ever.  How long it had been since the last time she saw him? If there was anything called as the missing piece of the broken soul, at least she knew where to look to complete herself. Yet she also knew that they would never be together again. "We shouldn't have left that bubble my dear" said Lisbeth while she was staring at the bubbly tracks of the waves that hit the blond sand.

They had that air bubble, the little cave of their own, they were safe there, away from the shits of their lives, the mud of life itself. "We should never have left there, we should have known that the life would collide us, why didn't we see it coming before?" she whispered to the waves, "we should have gone till the end, bold enough to face the life as one, we left it incomplete and there is no way now to take it back now. We chose to be pride, rebel and free then. Now you are pride, rebel, free, and as a funny plus of life, you are dead as well. We should have known that the life would take our lives away, just at the first second that it catches us alone. I did not see it coming, and maybe you did not care. You are pride, rebel and free my dear, and I am lost forever."

He was stabbed from his back by a drunk junky, he died there instantly. There was no reason for that. The murderer did not even remember why or how he did it, he must have been just drunk and bored. So he did not get any punishment for what he did and he was sent to a mental hospital instead for rehab. Martyn was gone for no reason and it would not have happened if she did not let him go on that night. The night that they decided to walk through their own seperated free lives, sure they did not know that it would mean the end of Martyn's life.

She felt utterly alone and disfunctional again. She was unable to take care of the ones that she cares and unable to even show them that she cares. She saw the seagulls flying over the sea, to another land, for another life. Then her cellphone rang and distracted her. It was her mother's text. "Forgive me Bethy, you know you are all I got. Please come home, we can talk about it.."

She put her earphones and found her favorite song. The lyrics were melting her soul again while she was walking through the only home she knew.

"Life goes on it gets so heavy, the wheel breaks the butterfly... She said oh ohohohohoh I know that sun must set to rise.."

özüme notlar

Sırtından aşağı inen bir buz parçası gibi.
Hailman güneşten nefret eder, kurbağalara küfrederdi.
Camilla için bir damla ölümsüzlük.
Belki inandılar, belki de inanmadılar. Benim için fark etmiyordu.
Yaşamak yeterince zor, ölmekse büyük işti.

Bir psikolojik vakıa örneği olarak; "Öğrenilmiş Loser'lık"

Galiba midem bulanıyor. "Aman Tanrım!" diyorum kötü çevrilmiş Amerikan dizilerindeki gibi. Aslen tamamen ambale olmuş bir halde ve aralıksız iki dakika boyunca tavana bakıp "Shit! Gooood-daaamn! Oh my fucking God!" falan demişim mesela ama çevirince en temel haliyle "Aman Tanrım" demişler gibi. Kafamın içinde genelde ingilizce konuşuyor olmam gibi minik bir ayrıntı olmasa belki kendimi daha net ifade edebilirdim ama genelde toplum ahlakımızın bekası için böyle eksik ve dandik çeviriler yapmak benim de işime geliyor, yalan yok.

Neyse konumuz bu değil. "Aman Tanrım" diyerek tavana bakıyorum. Bazen bir kitap okursunuz ve işte tam da böyle olur. Nakavt halde tavana bakıp koca bir hayat dilimini gözden geçirmek zorunda kalırsınız. Çünkü insanlar böyledir. Bir imaj isterler. İnsanların gözünde iyi görünecek, afilli bir imaj. "Bunu ben asla yapmam mesela" deme yavşaklığında kesinlikle değilim, yanlış anlaşılmasın. İçinde "asla" geçen cümleler hakkında dikkatli davranmanız gerektiğini de bilahare başka bir yazıda anlatabilirim ama konuyu dağıtmamam gerek.

İmaj genel hatları ile aslen 2ye ayrılır, veya ayrılmalıdır. Sahip olunan imaj - yansıyan imaj. Fakat bazen işin içine bir de arzu edilen imaj girer ve burada kişinin üstün rol kabiliyeti yahut gerçekten de her nasılsa arzu edilene dönüştüğüne yönelik olarak zamanla evrilen bireysel eğilimi faktörlerinin de devreye girmesi ile ortaya tezat bir görüntü çıkar. Sonrasında iyi niyetinizle veya buna yakın temenninizle karşınızdaki kişinin de sahip olduğu ve yansıttığı imajın denk olduğunu düşünüp, bahsi geçen kişinin "gerçek" olduğuna inanırsınız. Bu durum karşı tarafın bariz bir falso vermemesi halinde uzun müddet devam eder, belki kimseye bir zararı da olmaz, veya olur, depends on the circumstances.

Sonra bir gün bir kitap okursunuz veya bir film izlersiniz veya bir durduk yere olmadık bir sikim olacağı tutar işte ve parçalar birleşir. Kalakalırsınız.

Yani şahsa münhasır bir yetenek ürünü olduğuna inanıp hayran olduğunuz tablo, aslen her nedense ünü az duyulmuş ama güzelliği aşikar bir Edvard Munch tablosunun kötü bir kopyasıdır. Sonra "ulan hassiktir, böyle işin de amına koyamayacaksak nereye koyarız?" diyip tavana bakarsın. Ressam bilip tapındığın insan aslında cin aliden sonrasını bilmiyormuş da önüne ne koyduysa arakmış? Tablolarındaki melankolik pesimizmi aslında mevcut tablolara instagram filtresi atmakla yakalamış mesela? Ciddi ciddi öğrenilmiş bir loserlıkmış aslında?

"Ulan" diyorum bir kere, çok değil yahu hepi topu bir kere, psikolojisi normal bir insan ile karşılaşalım? Sonunda da kafayı kırarız gene illa ki lazımsa, ona da peki ama bari kendi dilimizle konuşalım? Oh may gad demek istiyorum yahu, aydınlanışlarım bir seferinde de hayra alamet olsa kıyametten kuşku edip yaşama daha bir sıkı tutunacağım belki ama olmuyor, Allah belamı versin ki olmuyor lan..

"Hangi gerçek ne kazandırdı da sapına kadar dürüstlüğün şakşakçısısın be Kamil?" diye sual eden olursa onlara cevabım "teorin hatalı çünkü sapım yok, istersen soruyu bir daha düşün tatlıms" olacak. Sapım yok, çöpüm yok, evet bilhassa son dönemin en çöpsüz üzümü olduğumu fark ettim. Aklınızda bulunsun, "yeterince uzun bir müddet ve yeterince uzağa gideceğini taahhüt eden insan" kadar çöpsüz bir üzüm türü yok. Çekirdeksiz üzüm, şaraplık fransız kırmızı üzümü, napolyon kirazı, washington portakalı, malatya kayısısı, siktir edin. Evet hepsini bir kalemde siktir edin! Bir kimseye yeterince uzun süre görüşmeyeceğini delillerle taahhüt etmiş bir kimse kadar cezbedici bir canlı türü yok. Buna hayvanlar ve bitkileri de dahil ettiğim hususu zannediyorum ki fark edilmiştir.

Bu bilgiyi neden verdim derseniz, uzun bir süre ortalıktan kaybolacağımı belirttiğimden beri telefonum susmuyor, mesaj kutum yoğunluktan felç geçirdi, randevu defterimi duruşma defterimden daha dolu hale getirmeye topluca and içmiş gibiler.

Kullanın yani aklınızda olsun. Çocukluk aşkınızdan yeni evlenen eski sevgilinize kadar geniş bir skala ile iletişim kurmanızın yolu facebook profili açmak değil, cümle aleme ortadan kaybolacağınızı yeterince yüksek sesle söylemenizdir. Twitterda fenomenseniz belki bu bahane ile tercihinize göre değişmek kaydıyla kate upton'ı veya nick bateman'ı filan bile tavlayabilirsiniz, o kadar diyorum. Atın fava bekleyin.

Mevcut durumu her geçen gün insanlık daha bir midemi bulandırdığı için yazık ki fırsata çeviremiyorum. Ama bu tekniği ilk keşfeden insan olarak adımı tarihin hiç değilse buralarda bir yerlerine yazmak istedim. Egomu gizlemiyorum evet, egolar hepimizin, nasıl kullanacağını bildikten sonra kein(e) problem (problemin artikeli neydi?), neyse yemişim almancasını da, this is how we do. Hadi Allahaısmarladık...

yazamayışlarda yazdıklarım yazdıklarım toplamından çoksa sorun bende mi?

Sanırım B12 almaya başlamanın vakti gelmiş. Bu kuytu köşeler için aklımsıra kimsenin aklına gelmeyecek aptirik şifreler filan seçerek kendimce 2000li yılların başında pek lüzumlu ve günümüzde işlevi tartışmalı bir güvenlik önlemini aldığımı düşünüyorum ama her "şifrenizi unuttunuz mu" sürecinde öyle gerzek şeyler seçiyorum ki bazen kendi hafızam bile bu gereksiz bilgiyi hatırlamak zorunda kalmaktan rahatsız oluyor. Neyse.

Tepemde bir sivrisinek uçuyor. Tanrım diyorum, lütufların karşısında duyduğum derin şükran ve sadakatin bir nişanesi olarak cesurca başımın üzerinde gezinen şu yaratığı öldürmeyeceğim, hatta şayet arzun bu yöndeyse beslenme ihtiyacını gidermesine dahi yardım edebilirim. Ama ne olur, ne olur şu vızıldanmayı kessin, düşünme yetimi kaybediyorum.

Bir şeyler yazabilmem gerekiyor. Neden hep yolda yürürken akla gelir kallavi cümleler? Veya metrobüste giderken? Ele kağıt kalem gelince yazdıklarım neden bir boka benzemiyor? Öyküdeki herif "hadisene be" diyor, "kalakaldım burada piç gibi, adamakıllı bir sebebin yoktuysa ne bok yemeye yazdın beni?" Derhal itiraz ediyorum umutsuzca. "Hayır!" diyorum "Allah belamı versin ki öyle değil, yeterince iyi olmuyor sanki. En iyisini istiyorum senin için ama elimden daha iyisi gelmiyor sanki..?"

Yarım kalmış milyon tane hikayem var belki, hiçbiri yeterince iyi olmuyor sanki, sonra yetimhaneye bırakıyorum hepsini birer birer. Yaratıcımız da böyle midir acaba diyorum sonra. Yani bir hevesle bir karakter yaratıp sonra da "yok yok vazgeçtim, bu da bir şeye benzemeyecek, aman canım herkesle de ben mi uğraşacağım, ne hali varsa görsün denyo" falan mı diyor acaba?

Hayatımdaki belirsizliklerin sorumluluğunu bütünüyle birine devretme şımarıklığını gösterecek kadar densiz değilim. Allah biliyor ya aslen şanslı bile sayılabilirim. Serzenişlerden manasız bir zevk alıyorumdur belki. Her güzelin kusuru canım, bu da benimki belki? Böyle de kendime yontarım, yalan mı canım, Allah esasen hiç kayırmamış değil ama tatmimsizliklerime ufak bir düzeltme yapmak lazımmış, fabrika ayarlarım yetersiz kalmış.

Ne diyorum gene yahu, asıl demek istediğim şeyler hariç her şeye dilim dönüyor. Yazamayışlarım sinsi bir yılan gibi arkamdan geliyor, kuytu bir köşe buldu mu tek hamlede öldürecek. Akşam karanlığı yavaşça yaprakların yeşiline gri puslar düşürür, gölgeler giderek daha bir büyürken Tekin, belki hayatının en önemli sınavına hazırlanıyordu. İyi hoş da işbu sınav kime ne fayda edecek? Bir gün "Kafka-olmaya-öykünecek-kadar-kendini-bilmez" biri olmaya kalkışacak olursam çekip vurmanıza müsamaha göstermem gerekebilir. Hiç değilse kendime duyduğum derin bağlılık hasebiyle bu eğilimlerden uzak durmam icabeder. Fakat yalnızca etrafındaki hayata dair neredeyse hiçbir sike kafası çalışmayan, hayatlarının tekdüzeliğini janjan kapaklı plaj kitapları ve bol zenginli, realite yoksunu türk dizileri ile gözardı etmeye uğraşan ve ne yazık ki sayıca üstünlükleri dolayısıyla olağan karşılamamız beklenen bir halka hitap etme ihtimalinin korkusu da günlerdir uykularımı piç etmekle meşgul.

Biyolojik kaçınılmazlıkları bir kenara koyarsak, kendi varlığımızı bile açıklayabilecek akla yatkınlıkta bir sebep sahibi değilken, kendi yaratma cüretinde bulunduklarımızın varlıklarına anlam yüklemek hayli zor. "İnsanlığa katacak farklı bir şeyim yoksa neden yazmalı?" da diyebilirim ama kendime yüklediğim manada abartıya kaçar. O yüzden demiyorum.

"Bir amaca beden vermek için yazmak yerine yazma arzusunu meşru kılmak için amaçlanmaya çalışmak"tır belki işin hastalıklı yanı, bilemiyorum. İçimde birikmiş kelimeler bir gün bir sivilce olarak fırlarsa sıkarak kurtulabilirim, her ay yumurtalıklarımda birikip düzenli olarak bacaklarımın arasından akmalarına da hiçbir itirazım yok esasen, ama kabul etmiyorlar. Tekin beni çağırıyor, "siktirtme kanından da, gel bir şey konuşacağız, sakinim, valla bak" diyor. "Hayırlısı be gülüm" diyorum, "tepemdeki hilkat garibesini öldürmeden de düşünebilmeyi becerebilirsem sana en dönülmezinden söz olsun ki, bu sefer çözüyoruz.."

All about the definites and maybes, bunch of craps.

Bazen tanımlaması kendimce hayli zor şeyler düşünüyorum. Bazen biraz fazla mı düşünüyoruz diye de düşünüyorum. Düşünmemeyi düşünebilmek için bile düşünmek lazımken bu söylediğim pek manasız. Aslında bazen öyle bir şey oluyor ki bütün bir gün boyu kısacık, tek bir anı düşünüyorum, hayatımda tek bir kareyi değiştirme şansım olsaydı hangisini seçerdim?

I came across today with the possibility of another end. Since I’m preparing myself for an end (hoping that it is ultimate) and a start also (hoping that it will remain for good), I feel like I should look back for maybe one last time, while stuffing my luggage. How hard it can be to say goodbye to everything? Well it is. It definitely is hard. Especially when you find out that there still are some messes to be solved out. The mess that you delay all the time that you believe you will have time sooner or later to deal with and there are a lot of different and recent stuff to be considered and the others may wait for the right moment. And what is the true definition of “right moment” anyway?

I may leave everything behind in just the same way they are now as well, this is another and also pretty possible option. I can focus on my new opportunities and the “clean slate” thing and the other quite exciting stuff. Yet sometimes I feel like some things have to be cleared out to move on with a relieved mind. Some questions ought to be answered. I feel confused. How can a person be deeply reluctant to do something and as deeply as the previous, pretty ambitious as well? I don’t know. Never afraid of daring things and none ended up the way I wanted but hilariously I still am damn so bold. Will I do the right thing (with the tiny but infuriating detail of “according to whom or what?”) or go crazy all over again? I don’t know. I’ll just let it go, wherever it wants to go..

I wish that the things we live are recorded somewhere, like thousands of videotapes, with the other paths that we neglected to choose. I really wish that. It might be my only expectation from the idea of death. So we can watch it all over again, with all the details and the cut scenes since we did not choose to live when we had the chance. Millions of tapes it would be, maybe this is the definition of the “eternity”. It would mean billions of possibilities; how inspiring, how glamorous and how tragic at the same time...

Bütün yarımları bütünleyecek kadar çok fırsatımız olur mu bir gün? Böyle konuşunca bir garip, muğlak, anlatmanın daha kolay yolu olsaydı? Are we brave enough to tell it all; are they brilliant enough to absorb it all? Maybe, maybe not.

Kim bu gözleriMdeki yabancı?

Etrafınızı sarıp sarmalayan insanların neredeyse bütününün (neredeyse kısmı aralarda istisnalar da olduğuna inandığımdan değil de henüz bütünüyle keşfedemediğim insanlara ithafen) kıyısından köşesinden de olsa sorunlu olmasının en iyi yanı, kendinizi hiç yalnız hissetmemenizdir. En kötü yanı ise elbette ki onlarla mücadele etmek zorunda oluşunuzdur ve belki bu ikinci durum, en iyi yanından duyduğunuz memnuniyeti de büyük oranda absorbe eder ama bu kısımdan bahsetmeyeceğim, zira şuan çabaladığım hissiyat optimistlik. Only if I can.

Neyse ne diyorum, sorunluluk, evet. Sanırım hepimizde biraz var. Benim sorunum tam olarak hangi konuyla ilgili sorunlarım olduğunu tam olarak bilmiyor olmam galiba. Yani problemi biliyor olunca çözmek için gayret gösterilebilir. Fakat mutsuzluğunuzun temel sebebini bilmezseniz, sizi neyin mutlu edeceğini de bilemiyorsunuz. Bir önceki yazıda adını andığım da buydu, beklediğim şey beni mutlu edecek bir şey. Mutlu olduğum pek bir şey kalmadı. Herkesten sıkılıyorum. İnsanların aptallıklarına, kendilerini alemin en akıllısı sandıkları için sizi aptal yerine koyabileceklerini sanabilecek kadar kör olmalarına, samimiyetsizliklerine, egolarına, yalanlarına ve hatta bazen yegâne "varlıklarına" bile tahammül edemiyorum. 

İnsanlar konuşurken onları sonuna dek dineyebiliyor musunuz mesela? Ben eskiden yapabiliyordum galiba. Artık pek değil. İlk dakikanın sonlarına doğru gözüm uzayan saçlarına takılıyor, veya daha yeni kestirdiği halde hortlayıvermiş saç uçlarındaki kırıklara. İç sesim konuşmaya başlıyor sonra; "Kilo mu almış? Hep oburdu zaten, başka nasıl olsundu...", "Beriki de spora mı gitmiş? Kaslar göz alıcı.." ,  "Sigarayı çoğaltmış olsa gerek, bu dişler nasıl bu hale geldi? Misvak bile mi vermediler eline?" , "Gözlük de takmış, entel görünmek istedi herhalde ama kimi kandırıyorsun caniko? Yakışmamış ki bile... O değil de Allahım, yaşlanıyoruz galiba be?" , "Bu bluzu nerde görmüştüm ben? Koton mu Mango mu? Baya da güzelmiş aslında. Aynısını alsam pişti mi oluruz? Neden ilk gördüğümde almadım ki?" , "Beriki leş gibi kokuyor, ağzınla içmeyi bilmiyorsan ne diye içersin ki?" , "Faruk'un sesi bu kadar güzel miydi yahu? Neden evvelce fark edemedim? Yok yok hastalanmış, onun çatalıdır o.." , "Nazan da amma da konuştu, işi gücü yok bu bunun? Ne diyordu en son, biraz dinleyeyim bari..." 

Sonra ekliyorum, bu kez dış ses. "Aynen canım aynen bence de çok iyi oldu, ama iş güç Nazancım/Farukcum biliyorsun, koşturmadan vakit mi kalıyor? Tabi tabi yine görüşelim arayı açmayalım. Hı hı tabi canım. Haaaaadihoşçakaaaaaaaaal"

Sonra hızlı adımlarla uzaklaşıyorum. Kaç dakika konuştuk? 3-5-7? Bilmiyorum. Fena sıkılmışım, sanki günlerdir aralıksız konuşuyormuşuz gibi. Niye böyle oldu? Kim çaldı yaşam enerjimizi? Tahammül seviyemizi? Kim kotalarımızın ecdadını sikti de doğrultamıyoruz belimizi? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Gerçekten.

Şimdi geriye bakıp düşününce aslında en son "hiçbir ortak düşüncemiz yokmuş geleceğimiz hakkında , hiçbir yere varamayız böyle sabaha kadar konuşsak da" güfteli güzide şarkıyı pek münasip bulduğum bir ilişki içindeyken insanlara tahammül edebiliyordum galiba. Nevi şahsına münhasır bu eski sevgili de başlı başına bir tahammül imtihanı olduğundan olsa gerek, diğer imtihan sebebi zatlar gözüme çocuk oyuncağı geliyordu. Artık birlikte Suits bile izleyemiyoruz mesela. Sarhoş olamıyoruz birlikte. Bir kadeh şarap bile içemiyoruz. O içmezdi gerçi ben içerdim, o Macallan diye tuttururdu, ben Le Poule Blanche. Daha alkol seçiminde bile ortak şişede karar kılamadıysak ortak bir düşüncemizin de olamayacağını idrak etmemiz lazımdı da geciktik. Gene de güzeldi. Suits izlemek en çok onunla güzeldi. Şimdi o da yok. 

En son O'na tahammül etmiştim. Şimdi et deseler ona bile tahammül edemem. Kendime tahammül bile zorken bazen, insanlara tahammül... 

Samimiyetsizliklerin gözünü seveyim. İnsan içine çıkmamı sağlıyor. Samimiyetine yandığımın dünyasında en samimiyetsizimiz en çok kazanıyor. Etrafımıza ördüğümüz camdan duvarlar yüzünden dokunamıyoruz yüzlerimize. Yüzsüzleşmemiz bu yüzden. Yüzyüzeyken konuşalım, problemlerle adamakıllı yüzleşelim isterdim, whatsapp çıktı yiğitlik bozuldu. Mesajlaşmak daha heyecanlıydı oysa, tuşlu telefonlarda hızlı hızlı tuşlara basmaktan çat çat kırılan tırnaklarımızın acısına rağmen, mesajım iletilecek mi ki, kontörüm kalmış mıydı ki, sesli harfleri silerek yer mi kazansaydım ki korkusu daha güzeldi. 

Eski kafalıyızdır belki? Bu yüzyıl için fazla sentimental? Growing up with the lies of yours. Swallowing the whole mistakes to be an adult and spread more mistakes onto the new victims.

Neyse melankolinin dibine vurduk gene. 82 hafta gibi geçen bir haftayı da bugün nihayete erdiriyoruz madem, öyleyse şimdi arkamıza yaslanmanın tam sırası. . .

cuma günü şarkısı.

Aaaametabiii! Bana ordan iki yüzelli gram kabuksuz anlam tartıver...

Huzursuzum. Bir şeyi bekliyorum aslında ama tarifi biraz zor. Aslında basit bir "biraz"dan belki biraz daha zor. Ne olduğunu bile bilmediğim bir şeyleri bekliyorum. Bu süreç sandığınızdan daha zordur. Sancılıdır ve bir o kadar sanrılı. Halihazırdaki hayatınız o şeyi beklerkenki oyalanmalarınızdan ibaretmiş gibi gelebilir mesela ve bu günlük hayat içinde gayet olağan, bir o kadar sıradan bir hissiyata dönüşebilir. Yıllar sonra bu günleri hatırladığınızda "düze çıktık çıkmasına ama durup da bir düşününce, ulan ne günlerdi be, ne badireler atlattık o bekleyişlerde" falan diyecekmişsiniz gibi hissedersiniz. Bu tür durumlar için oluşturulmuş bir deadline olsaydı hiç değilse diyorum, beklemesi daha kolay olurdu. O olmuyorsa bari en azından neyi beklediğimi bilebilseydim? Mide bulandırıcı öyle değil mi? Evet, evet bence de. Yahu kafa bulandırmasanıza, depresyonda falan değilim, hayır. Rica ediyorum, lütfen saçmalamayın. İnanmazsınız da şimdi siz ama hayat belki hiç olmadığı kadar güzel üstelik. Sadece çok anlamsız. Tam da bi yüzden, anlayamazsınız.

Gitmek istiyorum bazen, beni hiç kimsenin tanımadığı bir yerlerde yeni baştan başlamak parlak bir fikirmiş gibi geliyor. Kendini bilmezin teki olduğum kadar garanticiyim öte yandan. Götü sağlama almak lazım. Göt denilen organ mühim, hayat mühim, yaşayabilmek alabildiğine mühim. Gitmek ve yaşayabilmek fiillerini aynı anda kullanmayı öyle böyle becerip de gitsem diyorum nereye giderim, ne yer ne içerim? Hadi gittim, hadi yaşadım, gittiğim yerde kaladabilir miyim mesela? Bir halta yaramıyor sonra onca hayal. Ne uzaklara gidebiliyorum, ne de buralarda kalabiliyorum. Zor işte, kabul etmek lazım gelir ki, bu çetin çelişki.

Bazı insanlar anlatsanız anlayabilirler aslında ama bazen anlatmamak daha güvenlidir. Okyanuslarda kaybolmaktan korkuyoruz diye cennet sahillerini kaçırıyoruz belki. Düğümlerimizi doğru yerlerde çözebilsek hayatın manası tam da orada belki. Anlaşılmıyor değil mi? Daha açık konuşabilmek isterdim ama yapamıyorum. Benim bütün bunlara vaktim de sabrım da yok. Söylemeye ürktüğümüz şeyleri düşündükçe beynim karıncalanıyor. Düşünmemeyi düşündükçe bu kez de parmaklarım... Yaz öyleyse diyorum, al sana boş meydan. Densizin, dengesizin, kendini bilmezin biri olduğunu açık açık kabul ettiysen zaten, gerisi mühim değil. Kus kusabildiğin kadar, kimin umrunda?

Fakat bazen, her zaman elbette değil ama bazen, hani saniyenin milyonda birine tekabül eden bir an dejavular hücum ettiğinde tüm benliğime, insani duygularım ile hayvani dürtülerimin meydan savaşına girişip de uzaktan bakarak kıran kırana mücadeleyi izlemeye koyulduğumda, ne gereksiz detaylar değil mi... Neyse işte, yani özünde bazen merak ediyorum hala. Nasıl olurdu acaba diyorum? Tutsaydım o gün, öylece burnumun ucunda durduğunda hani, tutup çekseydim kendime, öpseydim dudaklarından, kısa ve sert. Ne olurdu? Sahi ne olurdu? Bilmiyorum. Asla da bilemeyeceğim... Bazı dudakları öpmeye doyamadığınız gibi bazılarını da öpmeye kıyamazsınız. Oysa o dudaklar yalnızca bir kez aralanır sizin için. Size biçilen o ulvi edimi ifa etmekten bir kez imtina ederseniz, hakkınız daha o anda düşüverir. Ondan sonra istediğin mahkemeye git, davan reddedilir.

Hiç gitmediğim memleketimi özlüyorum. Bak bu da çok saçma mesela. Okaliptus aromalı dondurma aşermekten farksız. Ama oldu mu oluyor işte... Üsküp sokaklarını köşe bucak ayırmaksızın arşınlamayı istiyorum. Sırtımda sırt çantam, kaybettiğim ruhumu aramak, her taşın altına bakmak istiyorum. Oralarda bir yerlerde olmalı, boşa değil ya, kanım çekiyor olmalı. Her gün birbirinin aynısı iken bir an daha, bir gün daha nefes almak istiyor oluşumuzun bir sebebi olmalı öyle değil mi? Tekdüzeliğin bir nihayeti olmalı, bir yerlerde kalmış, kuytulara sıkışmış heyecan parçaları olmalı. Bir yerlerde tüm anlamsızlıklara atfedilebilir bir anlam olmalı. Onu istiyorum işte. Onu bulmam gerek. İki yüz ello gram, kabuksuz "anlam".