Tatlım çok sığsın.

Üç yaşındaki çocuğun kelime dağarcığına dahi hakim olmadığınız bir dilin konuşulduğu bir ülkede yaşıyorsanız; baş etmeniz gereken en büyük problem görüntüde "ekonomik varlığın nasıl sürdürüleceği sorusuna yanıt bulamamak" olmakla birlikte, daha önemli problem (bana kalırsa) "kendini gereği gibi ifade edememek" probleminin çözümsüz kalmasıdır. Gerçi aynı problemi çok iyi bildiğinizi düşündüğünüz bir başka dilde de yaşayabilirsiniz, çünkü derinlik bambaşka bir şey.

Türkiye'ye olağan bir Türk'e kıyasen öyle fazladan bir sempatim yok, olsa ardıma bakmadan bırakıp gitmezdim zaten. Bakıyorum gerçi arada, yalan yok, ama bu başka bir konu. Neyse. Türkçe'ye ise fazladan bir sempatim var, başka bir ülkede yaşadığım süre zarfında her Allah'ın günü bir kat daha büyüyen bir sempati üstelik. Anadil herkesin sempatisi elbette ama bir an oluyor ki düşünüyorum; anlatmak istediğim şeyi bizim kültürde büyümemiş, 90ların başında o topraklarda çocuk olmamış, müziğimizi dinlememiş, el alemin para birimi karşısında kendi para biriminin hiçbir zaman bir halta yaramadığı ve dahi yaramayacak da olmasına kederlenmemiş, kendini ulusal veya uluslar arası düzlemde hep iki yaka arası bir tür arafta ve birilerine tâbi hissetmemiş, dahası günlük hayatının çoğunu da "mahalleli ne der?" diye düşünmekten hiç kendisi olamıyor gibi hissederek geçirmemiş birinin olaylar karşısında hissettiğimiz şeyi anlaması mümkün olmadığı gibi, böyle birine böyle şeyleri anlatabilmek da imkansız. Anlatacak çok taşaklı hikayelerim oluyor da telaffuz edince "Ali ata bak!" gibi çıkar diye korktuğumdan içimde tutuyorum bazen. Sonra da kendimi lise mezunu, sığ, vasıfsız bir insanmışım gibi hissediyorum.

Benim gibi konuşabilenlere ve geçirilebilecek kaliteli zaman dilimine özlemim giderek artıyor böyle durumlarda. Bir yeni İstanbul ziyaretime kalan günlerimi sayarken hasretim körükleniyor diyedir belki, bilemiyorum. En derinimdekine bile en derinimi anlatamıyor olmak koyuyor yine de bazen. Gerçi o da benim hakkımda öyle düşünüyordur muhtemelen, bunun için birbirimizi suçlayamayız diye düşünüyorum. Sonra da başkalarının okyanusundaki derinine imrenirken, kendi boyumu aşmayacak sularımda yüzmeye devam ediyorum. . . .

Sabah sabah ortalığa bunca limon sıkmaya ne lüzum vardı oysa değil mi? Bugün kar bile yağmıyor üstelik. İnanmazsınız, neredeyse güneşli. Hak mı verirsiniz yoksa "geldi gene evin delisi" mi dersiniz bilemiyorum yani ama siz yine de şunu bir dinleyin. Pişman olursanız "en kötü günün de böyle olsun b'olum" deyin, açın bir daha dinleyin.